Nanda Web

Meny

Latest books

Favorites site

TV OPINION
PRIZRENPRESS
MNVR-Reviste me nerva
PEOPLE.AL
ALIEN.AL
Barcaletashqip.com
NDRYSHE FORUM
TURIZMI SHQIPTAR
Sabir Krasniqi
Pashtriku

Site statystics

how to meditate

Translate this page

DASHURIA NË FESTËN E FLAMURIT

Pas 15 vite, që nga ditët e shkollës së mesme, rastësia deshi që ta takoj Zanën, shoqen time të dikurshme të klasës, e cila, për shkak të shpërnguljes së prindërve të saj me punë në një qytet tjetër, atëbotë qe ndarë nga ne. Në krahasim me shoqet tjera të klasës, me Zanën më lidhte një kujtim i pashlyer rinor i një dashurie të dikurshme të pambaruar I një dashurie të madhe në vete e cila fizikisht nuk ishte realizuar kurrë, por që ka mbetur si e gravuar thellë dhe pashlyeshëm edhe sot e tërë ditën në kujtesën time.
Zana ishte vendosur për 6 muaj në qytetin tim (tonë) në cilësinë e udhëheqëses të një grupi mjekësh humanitar, që ishin pjesë e një projekti për rehabilitimin e popullatës së traumatizuar nga lufta. Edhe vetë momenti i rastësisë së takimit tonë të parë pas 15 viteve, është një histori në vete, por, nga të gjitha detalet e kësaj drame jetësore, si më e veçanta që duhet theksuar është se, që në shikimin e parë, ne e njohëm menjëherë
njëri-tjetrin.
Pas takimit të parë të papritur kontaktet tona të ndërsjella ishin më të shpeshta dhe më të drejtpërdrejta. Në këto takime, që shpeshherë zgjasnin me orë të tëra, veç të tjerash, shoshitnim edhe shumë gjëra nga jeta jonë e kaluar. Nga këto biseda të përbashkëta, për Zanën kuptova mjaft. Bazuar në disa segmente të jetës së saj, mund të thuhet se ato ishin gati analoge me të mijat. Edhe ajo një kohë të gjatë ka qenë e demoralizuar në rrethin dhe degjenerimin kolektiv shoqëror; në amoralitetin dhe hipokrizinë prezentë kudo dhe gati në të gjitha poret e jetës; luftës pa zgjedhur mjete për poste dhe pushtet; korrupsionit … Nga përshtypja e parë dhe nga bindja ime e lirë, që formova, “rebelimi” i saj nga realiteti i imponuar shoqëror, ka mundësi, të ketë qenë shkas që ajo të tërhiqet në vete si personalitet, duke iu përkushtuar thellësisht librave dhe studimit në fakultetin e mjekësisë. Më pas, pas diplomimit, në profesionin e zgjedhur human si mjeke, ajo e ka gjetur tërësisht veten dhe kënaqësinë jetësore, duke u ndihmuar me devotshmëri mu atyre që pikërisht kanë nevojë më të madhe për të. Bile, njëherë, gjatë në një bisedë më kishte thënë:
Nuk ka dyshim se Zana vërtet është një skofiare dhe tërësisht e padjallëzuar. Mu tani fillova ta kuptoj pse ajo nuk ishte martuar, ose së paku, pse deri më tani nuk kishte ndonjë të dashur. Sigurisht që ka pasur vardisës të shumtë me mjaft oferta për martesë, por, jam i bindur se të gjitha, ajo i ka refuzuar duke i vlerësuar si të rrejshme, si tendenca aventuriere ose si eufori rinore.
Me Zanën kurrë nuk kisha biseduar rreth kësaj teme. Një ditë, duke dashur nga vetë ajo të kuptoj diçka më konkrete, iu drejtova me një pyetje pak sa më provokative, duke e kamufluar mënyrën e shprehjes që të duket si shaka: .
- Një femër e bukur sikurse ti, sigurisht duhet të ketë pasur vardisës të shumtë dhe mjaft oferta dashurie nga “donzhuanët e ndryshëm lajkatarë”?
Pas kësaj pyetje, ajo për një çast u ndal dhe nguliti shikimin në drejtim të syve të mi.. Ishte e tretur në mendime. Ngadalë uli shikimin nga toka dhe vazhdoi të qëndrojë ashtu e heshtur. Jo, jo! Nuk ishte prekur nga kjo pyetje, por dukej qartë se atë moment në kokë bluante diçka të rëndësishme. Pas një heshtjeje që mua mu duk e gjatë, Zana vetëm buzëqeshi dhe, me një aktrim të dobët, aty për aty. bëri sikur iu kujtua diçka:
- Edhe dy ditë është 28 Nëntori, Festa jonë e madhe kombëtare. Festa e Flamurit. Krahasuar me vendet e tjera, kam dëgjuar se kjo festë në qytetin tuaj kremtohet me një pompozitet më të madh.
-Po, po. Ashtu është. Mirë të paskan informuar. Nuk di si është nëpër qytetet tjera, por vërtetë këtu Festa e 28 Nëntorit kremtohet në mënyrë madhështore. I tërë qyteti është në rrugë. Lokalet janë përplot. Nga çdo kënd jehon kënga dhe hareja festive…
- Për festë kam pushim, - vazhdoi bisedën e filluar Zana, - dhe është dashur që të jem në shtëpi, por kësaj radhe kam vendosur të mbetem këtu. Pranon të dalim dhe ta kremtojmë së bashku?
“O qyqar, o torrollak!” - Gati sa nuk më shpëtoi me zë ky qortim që ia bëra në mendime vetes. Në vend se ta bëje ti hapin e parë, e bëri ajo para teje. Por, në rregull, kryesorja ia nisi... më në fund ia nisi, - ishte kurajoja që ma zbuti pendimin për gabimin që ndjeva më parë.
- Ide e shkëlqyeshme, pajtohem plotësisht - i thashë, pa fshehur euforinë e gëzimit që më kaploi në atë moment.
- Në rregull, por kam edhe një kusht? – ndërhyri sërish Zana.
Kurrë nuk më ka pëlqyer fjala “kusht”, por e mbajta gjakftohtësinë.
Çfarë kushti tani? – pyeta me një buzëqeshje që më doli plotësisht artificiale.
- Ti je mysafiri im, sepse unë të ftova i pari. Dakord?
- O bobo, tani më zure në zgrip! Mendon të paguash ti në praninë e një “gjentëlmeni” si unë? Ha, ha, ha! Nuk bën, nuk bën kurrsesi! Por, do të shohim.
Me pëlqimin e dyanshëm, vendtakimin e caktuam në ëmbëltoren e lagjes ku unë shkoja rregullisht. Pikërisht, mu në atë lokal, ku për herë të parë ishim takuar atëbotë kur ajo pati ardhur në fillim për të kërkuar banesë .
- Mirë. Aty do ta pimë nga një kafe, e pastaj shohim e bëjmë. Pasi jam në “mahallën” tënde, kafetë duhet t’i paguash ti! Ha, ha, ha...
Ashtu edhe ndodhi.
U takuam në vendin e caktuar. Aty pimë kafetë. Gjer këtu, e tërë iniciativa e aranzhimit të këtij takimi festiv ishte e Zanës. Andaj, këtë herë mendova të propozoj unë idenë time:
- Të shkojmë në një restorant të shkëlqyeshëm, ku zakonisht festave dhe vikendeve ka muzikë të mirë. Aty gjithnjë bëhet një atmosferë e këndshme.
Sërish ajo e mori iniciativën:
- Shkojmë, por së pari të bëjmë një shëtitje. Më lejon që edhe këtë herë të zgjedh unë? Këtë pyetje e bëri duke improvizuar disa grimasa të fytyrës, që krijonin përshtypjen se dukej si një “tinejxhere” lozonjare. E pranova edhe unë lirinë e kësaj mënyre të sjelljes dhe:
- Po si madam! - I thashë duke qeshur dhe u përula para saj në stilin e manirit aristrokrat. U shpreha anglisht:
- “Always in your service”. Ha, ha, ha!
- Shihe, shihe kozmopolitin tim?! Po më befason! Të paktën sot duhet të flasësh shqip. Ke harruar çfarë feste është?
Fillova të qesh me zë. Me këto sjellje infantile, vetja më dukej si dikush krejtësisht tjetër. S’kishte rëndësi. Kryesorja isha tërësisht i dehur nga lumturia. Kaherë nuk kisha përjetuar një eufori të tillë emocionale. Spontanisht e pranova lojën dhe këtë mënyrë të sjelljes e cila më udhëhiqte si një dhunti e brendshme. Në vend të përgjigjes, në pozitën “gatitu” fillova të këndoj me zë:
“Rreth flamurit të përbashkuar, me një dëshirë e një qëllim...”
Himnin e këndova aq zëshëm sa që udhëtarët e rastit, që ishin të shumtë dhe shëtitnin bulevardit të zhurmshëm, kthenin kokën kah unë duke kujtuar sigurisht se isha i dehur në këtë mbrëmje festive. Mua as që më hante palla për ta. Kryesorja, isha i lumtur dhe vërtetë i dehur, por kësaj radhe nga dashuria.
Edhe Zana dukej ndryshe. Thjesht, edhe ajo ndjehej njëjtë, sikurse unë.
Pasi e këndova strofën e parë të Himnit, filloi të qeshë me zë, duke m’u bashkuar në duet, gjatë strofës tjetër të cilën e thamë së bashku. Me këto sjellje tona të lira, dukeshim vërtetë si “agjami” për moshën tonë që kishim.
- Të shkojmë në një vend?- përsëri inponimi i Zanës.
- Shkojmë ku të thuash. Të thashë, jam plotësisht në shërbimin tënd. Po, më fal, gati sa harrova. Atë e thashë anglisht. Ha, ha, ha!
Kështu të lumtur dhe të gëzuar, shkuam në “kejin” rreth Lumëbardhit. Tani aty ishin vendosur karrige dhe lampadina publike përreth, të cilat asaj pjese të qytetit i jepnin një pamje impozante.
Qëndronim së bashku pranë Lumëbardhit të lashtë. Këtij lumi që me shushurimën e tij dukej sikur edhe ai gëzohej për festën tonë të madhe. Lumëbardhit krenar dhe piktoresk, këtij dëshmitari shekullor të shumë tundjeve historike të qytetit tim.
U ulëm në një karrige. Zana ndejti afër meje. Nuk di pse dhe nga më erdhi kjo, në këtë pozitë e ndjeva veten si model i një statuje antike. U bë një heshtje paksa e gjatë, gjatë së cilës ajo disa herë mori frymë thellë, duke e ndërruar disponimin. Edhe fytyra e saj tani kishte një pamje që shprehte shqetësim.
- Kam një dhuratë për ty. Mbylli sytë dhe, kur të them unë, ti do t’i hapësh.- e tha me një lloj dridhjeje të zërit që tradhtonte gjendjen emocionale të saj. Me të dëgjuar fjalën “dhuratë” qortova në mendime veten. Përsëri pakujdesia ime. Sot është festë. Si nuk më shkoi mendja që edhe unë t’i blejë një dhuratë. Sa e kujdesshme dhe sa gjentile u tragua ajo! Nuk fola, dhe ashtu sikurse më porositi, mbylla sytë dhe për një çast një ngrohtësi hyjnore kaploi buzët e mia, ndjenjë kjo që pastaj përfshiu tërë trupin. Nuk di pse i hapa sytë menjëherë dhe dy duart, që më përqafuan, u larguan shpejt. Isha i stepur në vend. Pas pak, nga po këto dy buzë mallëngjyese që filluan të lëvizin ngadalë, u dëgjuan fjalët:
- “Kujtohu mirë! Para shumë vjetësh kur ishim të rinj… mu në këtë vend… ti më puthe për herë të parë… dhe unë… t’u kam hidhëruar. E di… kam reaguar ashpër, sepse, atëbotë, si vashëz e re dhe pa eksperiencë, edhe për mua një gjest i tillë ishte befasi. Pas këtij veprimi, ti e ke ndjerë veten të fyer. Krenaria jote mashkullore e një personaliteti dinjitoz nuk të ka dhënë mundësi që ta kuptosh realitetin tjetër. Atë realitet, për të cilin gjest më vonë, unë jam penduar shumë. Nuk kisha mundësi të të ofrohem dhe të kërkoj falje. Kuptohe, edhe unë e kisha krenarinë time si femër dhe, sado që mundohesha ta bindja veten, nuk gjeja asnjë justifikim për një veprim të tillë. Andaj, sot, mu sot, e pashë të arsyeshme të ta kthej këtë borxh.
- Z a n ë! Të dua shumë Zanë! Sa kam vuajtur për ty! U desh një kohë e gjatë të të harroj dhe të të largoj nga mendimet e mia. Dhe, ja tani…Buzët tona, nën ndikimin e një force të fshehur tërheqëse, sërish u bashkuan. Amori këtë herë kishte ngulitur thellë shigjetën e vet në dy zemrat tona, për të mos na ndarë kurrë.
Pas Festës sonë kombëtare - 28 Nëntorit, në këtë ditë të madhe ngjau edhe një histori e bujshme që do të lërë gjurmë të pashlyeshme në jetën time - përjetimi i dashurisë, dashurisë së vërtetë, të cilën e prisja kaherë me ankth dhe ajo më në fund arriti triumfalisht në jetën time…
Adnan Abrashi- NANDA

NDRYSHME

Political analysis of the author