OSHO - Rruga Ime: Rruga e Reve Të Bardha

Ligjërata është mbajtur në gjuhën angleze në “Buddha Hall” nga data 10.maj 1974 deri me 24 maj 1974

Kapitulli i XIII

ZOTI ËSHTË NË KËRKIM TUAJIN

22 maj 1974, në Buddha Hall

Pyetja 1

I DASHURI OSHO,
DJE NA KENI THËNË SHUMË QARTË SE DUHET TA PASOJMË MJESHTRIN FJALË PËR FJALË. POR NE NUK PO MUNDEMI T’JU KONSULTOJMË PËR ÇDO DETAJ.
SI TA ZGJEDHIM RRUGEN E VËRTETË, KUR MENDJA GJITHMONË KËRKON RRUGË MË TË LEHTË?

OSHO:

Problemi real nuk është konsultim me Mjeshtrtin, por në atë se si të bëheni më meditativ, sepse pjesa fizike e Mjeshtrit nuk është edhe aq e rëndësishme. Nëse jeni shumë më meditativ, ju mund ta konsultoni Mjeshtrin në çdo moment. Prezenca fizike nuk është e domosdoshme, ai bëhet i domosdoshëm për shkak se ju nuk jeni aq shumë meditativ.
Për shkak se ju identifikoheni me trupin e JUAJ, për këtë edhe Mjeshtri është identifikuar në mendjen tuaj me trupin e tij. Sepse ju mendoni se jeni trup, ju gjithashtu mendoni se edhe Mjeshtri është trup. Mjeshtri nuk është trup, the kur e them këtë, se Mjeshtri nuk është trup, kjo do të thotë se ai nuk është i kufizuar në kohë dhe hapësirë.
Kjo nuk është pyetje e të jetuarit në prezencë të tij. Ku do që të jeni, nëse jeni meditativ, ju do të jeni në prezencën e tij. Madje edhe nëse Mjeshtri është i vdekur, ai mund të konsultohet. Buda edhe sot e kësaj dite mund të kosultohet – të përgjigjet në pyetje. Kjo s’do të thotë se Buda rrin diku dhe ju jep juve përgjigje, por kur ju jeni thellë në meditim ju bëheni Buda. Buda-natyra juaj shfaqet dhe Buda-natyra do t’ju përgjigjet, dhe tash Buda nuk është i kufizuar. Kjo do të thotë, se për atë që është i verbër Buda s’mund të gjendet askund, për atë që sheh, Buda është gjithkund.
Ju mund të jeni në kontakt me Mjeshtrin kudo që të gjendeni. Rruga s’do të thotë të shkoni tek Mjeshtri, rruga do të thotë të hyni në vetvete. Sa më thellë që jeni në vete, po aq jeni më afër Mjeshtrit.
Përgjigjet do të vijnë. Dhe ju do të ndjeni sesi ato nuk vijnë nga mendja juaj. Do të jetë kualitet krejtësisht i ndryshëm. Kualiteti absolutisht do të ndryshojë dhe nuk do të ketë konfuzion rreth kësaj. Kur mendja juaj përgjigjet, ju ndjeni se ju përgjigjeni. Kur mendja nuk është aty, ju thjesht bëheni meditativ, dhe përgjigjet sikur vijnë nga dikush tjetër,e jo nga ju. Ju i ndini këto.
Ky është misteri i Kuranit. Muhamedi ka menduar se i ka dëgjuar – dhe ai ka pas të drejtë. Por myslimanët gabojnë nëse mendojnë se Zoti i ka folur Muhamedit. Askush nuk ka folur. Muhamedi ka të drejtë kur thotë se e ka dëgjuar Kuranin, por myslimanët gabojnë kur thonë se këto kanë qenë fjalët e Zotit. Askush nuk ka folur.
Por kur mendja e juaj është e qetë, nga thellësit e mëdha fillojnë të arrijnë përgjigjet. Dhe ajo është asisoj thellësie, aq e përtejme për atë që ju e auni mendje, të cilën ju e ndjeni se po e dëgjoni. Kjo ka ardhur tej ju, kjo u është zbuluar juve.
Ju gjithmonë jeni identifikuar me sipërfaqen, e përgjigjet vijnë nga thellësia. Ju nuk e njihni thellësinë tuaj personale – për këtë ju keni ndjenjën se Zoti po ju përgjigjet, se Mjeshtri po ju përgjigjet. Në njëfarë mënyre keni të drejtë – sepse kur përgjigja vjen nga thellësia juaj, ajo vjen nga Mjeshtri.
Hindusët gjithmonë kanë thënë se Mjeshtri i vërtetë është mbrenda vetë juve. Dhe kur do herë që brenda jush fillon të funksionojë Mjeshtri i brendshëm, puna e Mjeshtrit të jashtëm përfundon. Mjeshtri i jashtëm vetëm e përfaqëson Mjeshtrin e brendshëm.
Unë jam thellësia juaj. Njëherë kur ajo fillon të funksionojë, prej ati momenti, unë më nuk jam i nevojshëm. Njëherë kur ta ndijej se thellësia juaj po ju përgjigjet, unë më nuk do t’ju përgjigjem. Të gjitha përgjigjet e mia fare nuk janë të interesuara për pyetjet tuaja. Të gjitha përgjigjet e mia janë të interesuara për të krijuarë përgjigje përbrenda vetë juve që thellësia e juaj e brendshme të filloj të flas me ju, në këtë mënyrë vetëdija juaj bëhet Mjeshtr i juaj.
Bëhuni më meditativ. Bëhuni më të qetë. Lejoni që të ketë qetësi sa më të madhe në juve.
Çfarë mund të bëhet? Si të bëheni më meditativ. Në njëfarë kuptimi, asgjë nuk mund të veprohet drejtëpërsëdrejti, sepse në veprimin e drejtpërdrejtë mendja do të futet brenda. Nëse ju provoni të bëheni të qetë, ju nuk mund të bëheni, sepse mendja ka provuar. Sa herë që mendja është prezente, edhe zhurma është prezente gjithashtu. Mendja është zhurëm. Mendja është shqetësim.
Kështu, nëse ju provoni të bëheni të heshtur, mendja do të porvoj të bëhet e heshtur. Ju do të krijoni zhurëm edhe më të madhe e cila tash është në lidhshmëri me qetësinë. Tash ju do të provoni, mendoni, ta bëj këtë ta bëj atë, dhe ju do të jenë gjithnjë e më të shqetësuar.
Asgjë nuk mund të bëhet në lidhje me qetësinë, ajo gjithmonë është aty. Ju duhet vetëm ta lejoni të jetë prezente. Kjo është sikurse drita e diellit: dritaret e juaja janë të mbyllura dhe ju nuk mund të bartni dritë në shtëpinë tuaj me pako, me kovë. Ju këtë nuk mund ta bëni! Nëse provoni do të marrëzoheni – e shumica kështu veprojnë. Thjesht hapni dritaret, hapne derën. Lejoni erës të fry. Lejoni rrezeve të futen brenda. Ftoni dhe pritni. Asgjë nuk mund të detyroni. Sa herë që diçka detyroni, ajo gjë shëmtohet. Nëse njeriu e detyron vetveten të bëhet i qetë, ajo qetësi do të jetë e shëmtuar, tortur, violente, artificiale, vetëm në sipërfaqe. Thellë poshtë do të jetë trazirë, vlim.
Pra çfarë duhet bërë? Hapeni mendjen tuaj dhe pritni. Vështroni drunjët, përgjoni cicrimën e zogjëve. Përgjone natyrën, mos bëni asgjë. Çfarëdo që të ngjajë rreth jush, ju vetëm bëhuni në mënyrë pasive të zgjuar. Drita në ujë, rrjedha e lumit, zhurma, fëmijët duke lozur, qeshje, tallje – ju vetëm qëndroni aty, prezent pasiv, të hapur, duke përgjuar, duke shikuar, pa mendime.
Zogjët janë atje në drunjë, zëshëm cicrojnë…ju vetëm dëgjoni. Mos mendoni. Për asnjë sekond mos krijoni serinë në mendjen tuaj mbi atë se çfarë po ndodhë. Vetëm le të ndodhë. Heret a vonë do ta ndijeni se si mendja zhduket dhe qetësia hynë në juve. Me të vërtetë do ta ndijeni këtë rrjedhje mbi juve, duke u futur nëpër çdo pore në trupin tuaj, duke u futur thellë e më thellë.
Në fillim kjo do të ngjajë vetëm për disa momente, sepse ju jeni aq mendimtar të përvojshëm, dhe vareni nga mendimet si narkomani nga droga, vetëm për një çast brenda juve do të jetë zbrazëti – dhe ju përsëri do të filloni të mendoni. Ndoshta do të mendoni: “Oh, kjo është qetësia për të cilën Mjeshtri ka folur” - dhe me këtë mendim ju do ta shkatërroni të tërën. Apo do të thoni: “Kjo është ajo qetësi për të cilën Upanishadat thonë se është synimi suprem, kjo është ajo qetësi të cilën poetet gjithmonë e madhështojnë, qetësi e cila e tejkalonë çdo kuptueshmëri” – dhe përmes këtij opinoni do të humbni.
Poetët do të hynë, Mjeshtrit do të hynë, Upanishadat do të vijnë. Ju do të humbni, ju do ta humbni qetësinë. Tash ju përsëri jeni të shqetësuar, tash ju nuk jeni më pasiv, ju më nuk jeni të ndritur. Tash cicrimat e zogjëve më nuk janë për ju. Mendja juaj është futur brenda. Tash këta drunjë të mrekullueshëm janë zhdukur. Dielli më nuk është në qiell dhe retë më nuk pluskojnë. Tash më nuk jeni të hapur – jeni mbyllur, dritaret e juaja janë mbyllur, dyertë e juaja janë mbyllur.
Mendimet, mendimi, është mënyrë për t’u mbyllur mendja. Mos-mendimi, jo mendimi, është mënyrë për t’u hapur mendja. Çdoherë kur nuk mendoni, ju jeni të hapur; çdoherë kur mendoni, muri ngritet. Çdo mendim bëhet tullë dhe i gjithë procesi i të menduarit bëhet mur. Atëherë ju mbeteni të murosur, dhe filloni të qani e të vajtoni – përse dielli nuk arrinë tek ju? Dielli nuk është fajtor, fajtor jeni ju që keni krijuar mure rreth vetes.
Bëhuni më meditativ. Sa herë që t’ju ipet rasti, hapësira, koha, vetëm lejoni mendimeve të ngjajnë përreth jush. Fundosuni thellë në vete, bëhuni vigjilent, por kurrsesi aktiv – sepse aktiviteti nënkupton mendim. Të heshtur, duke iu lejuar gjërave të ngjajnë, ju bëheni të qetë.
Dhe atëherë ju do ta kuptoni se qetësia nuk është kualitet i mendjes. Mendja nuk mund të bëhet e qetë. Nuk ka mendje që është e qetë. Qetësia është kualiteti i shpirtit tuaj të brendshëm, qenies suaj të brendshme. Ajo gjithmonë ka qenë aty por për shkak të llomotitjes, llomotitjes konstante të mendjes, ju nuk mund ta dëgjoni atë. Çdoherë kur pasivizoheni, në gjendjen e pa-menduarit – ju do të bëheni të vetëdijshëm qetësisë. Kur jeni të papreokupuar. Në atë çast të papreokupimit, ngjanë meditimi.
Kështu që…çfarëdo qoftë situata – për shembull, gjendeni në treg – në atë moment nuk duhet patjetër të mendohet për cicrimëne zogjëve si kusht për meditim. Gumzhina e tregut gjithashtu është e mrekullueshme si gumzhina e zogjëve: njerëzit nxitojnë në punët e tyre, bisedojnë, llomotisin, gjithandej zhurëm, ju vetëm qëndroni pasiv.
Mbani mend këto dy fjalë: pasiv dhe i vigjilent. Pasiviteti dhe vigjilenca janë çelës.
Qëndroni pasiv – asgjë mos bëni, vetëm përgjoni. Dëgjimi nuk është veprim. Asgjë nuk duhet bërë për të dëgjuar, veshët e juaj janë gjithmonë të hapur. Ppër të shikuar ju duhet vetëm t’i çelni sytë – ja kaq duhet vepruar. Për të dëgjuar, madje as ky veprim i vogël nuk nevoitet – veshët janë gjithmonë të çelur, dhe ju gjithmonë ndini. Asgjë mos bëni, vetëm dëgjoni.
Gjithashtu mos komentoni, sepse me komentim fillon mendimi. Fëmija qanë, mos thoni asgjë përbrenda: “Përse fëmija qanë?” Dy persona zihen, mos pyetni përbrenda: “Përse zihen? Duhet të shkojë e t’i them atyre të mos zihen?” Jo, mos thuani asgjë. Vetëm dëgjoni se çfarë po ngjanë. Vetëm qëndroni me atë që ngjanë – dhe përnjëherë aty është qetësia.
Kjo qetësi është plotësisht e ndryshme nga qetësia të cilën ju mund ta krijoni. U mund ta krijoni qetësinë – të uleni në shtëpinë tuaj, ta mbyllni derën, t’i merrni tespihtë dhe t’i numëroni. Dhe qetësia të vij, por kjo nuk do të jetë qetësie vërtetë. Kjo do të jetë sikur kur fëmijës i japim lodrën, ai do të fillojë të luaj, dhe do të absorbohet në këtë lojë, dhe ai më nuk do të bëj dreqni.
Prindërit i përdorin lodrat si truk vetëm për ta ndal fëmijën të bëj dreqni. Ai me lodrën e ti shkon në kënd për të luajtur. E prindërit vazhdojnë punën e tyre ditore, të pa preokupuar me gumzhinën e fëmijës. Por fëmija nuk e ka transcedentuar çapkënerinë e tij, tash çapkëneria e tij është e orientuar në lodër, dhe kjo është e tëra. Çapkëneria është aty, fëmija është aty. Heret a vonë ai do të mërzitet me lodër. Monotonia do të bëj që ai t’i ktheht shprehisë së vjetër.
Tespihtë janë lodra për pleq. Sikur që fëmijëve u japin lodra, ashtu edhe pleqve u japin tespih. Ata mandej ulen në një kënd dhe fillojnë t’i numërojnë tespihtë. Por shumë shpejt mërziten me to, dhe prapë shkojnë e marinë të rejat. Mandej shkojnë tek një Mjeshtër tjetër për një mantra tjetër, sepse e vjetra më nuk funksionon. Në fillim, ata thonë, kjo ka funksionuar.
Shumë njerëz vijnë tek unë dhe më thonë: “Ne e kemi bërë mantrën; në fillim na ka ndihmuar, por tash më nuk po na ndihmonë. Tash më nuk po ndiejmë asgjë, është bërë monotone. Tash e praktikojmë vetëm si detyrim, sepse dashuria ndaj saj është zhdukur. Nëse ne nuk e praktikojmë atë, kemi ndjenjën se diçka po na mungon; por kur e praktikojmë, asgjë nuk fitojmë.
Kjo ka të bëj me shprehinë: kur e praktikoni, asgjë nuk fitoni; nëse nuk e praktikoni, fitoni ndjenjën se diçka po ju mugon. Kjo është ajo të cilën konsumuesit e cigares e ndiejnë. Kur ata konsumojnë cigare, ata e dinë se asgjë nuk fitojnë. Ata bëjnë diçka të marrë, veprim të marrë – thithin tymin dhe mandej e nxjerrin jasht. Kjo është e ngjajshme me tespihtë. Ju e thithni tymin e mandej e nxjerrni jasht. Frymëmarrje, frymëqitje, frymëmarrje, frymëqitje – kjo bëhet si tespihtë; ju mund t’i ndryshoni shprehitë. Ju mund ta shndërroni këtë në matra; kur e thithni tymin thuani Ram; kur e nxjerrni jasht, thuani Ram. Sikurse me tespih!
Krejt qka përsëritet pandërprerë bëhet mantra. Mantra do të thotë përsëritje e fjalëve të caktuara, tingujëve të caktuar. Mantra i ndihmon mendjes të jetë e absorbuar – kjo është lodër. Për disa çaste ju do të ndiheni mirë sepse çapkëneritë janë ndalur, dhe ju jeni aq të absorbuar kështu që mendja nuk mund të funksionojë. Kjo është qetësi e dhunshme. Kjo është patologjike, kjo nuk është e mirë. kjo është negative. Kjo nuk është pozitive. Kjo qetësi i ngjanë qestësisë e cila krijohet në varreza – kjo është qetësi e vdekjes.
Por qetësia për të cilën unë po ju flas, ka kualitet plotësisht të ndryshëm. Kjo nuk është largim i mendjes nga çapkënëria, kjo nuk është okupim me dhunë, kjo nuk është mantër hipnotizuese. Kjo është qetësi e cila ngjanë kur ju jeni pasiv dhe të vigjilent, duke mos bërë asgjë, duke mos numëruar tespihtë tuaj, total pasiv, por të zgjuar.
Mbane mend, pasiviteti mund të shndërrohet në përgjumje. Për këtë arsye po e theksojë fjalën “të zgjuar – vigjilent” – sepse ju mund të jeni pasiv dhe t’ju zë gjumi. Gjumi nuk është meditim. Kualiteti i pasivitetit është gjumi dhe kualitetit i gjendjes së zgjuar është vigjilenca. Të relaksuar jeni sikur të përgjumur, dhe vigjilent jeni kur jeni plotësisht të zgjuar.
Një gjë është menjanuar nga gjumi – pavetëdija. Pavetëdija nuk duhet të jetë aty, sepse meditimi nuk mund të jetë i pavetëdijshëm, dhe një tjetë është menjanuar nga gjendja juaj e zgjuar – preokupimi; sepse kur jeni të preokupuar atëherë mendja punon, dhe ju mbylleni në mendime.
Derisa jeni të zgjuar dy gjëra ekzistojnë: vigjilenca dhe preokupimi, dhe gjithashtu derisa jeni në gjumë: pasiviteti dhe pavetëdija. Pasiviteti dhe vigjilenca janë meditim. Nëse i merrni dy elementet tjera përbërse preokupimin dhe pavetëdijën, ju do të çmendeni. Këto dy elemente përbërëse, okupimi dhe pavetëdija, krijojnë çmenduri, e bëjnë njeriun të çmendur. Pasiviteti dhe vigjilenca e bëjnë njeriun meditativ, Buda.
Ju i posedoni të katër elementet përbërse. Përzini dy dhe do të çmendeni. Përzini dy tjerat dhe do të bëheni meditativ.
Dhe mbane mend këtë: po e përsëri përsëri e përsëri kjo qetësi, ky bekim i cili ju pushton kur jeni me mendje të hapur, nuk është diçka që është arritë nga ana juaj, kjo ju ka ngjarë, bekimi thjeshtë ju ka ngjarë. Ai ka ardhur tek ju.
Njerëzit vijnë tek unë dhe më thonë: “Ne e kërkojmë Zotin – si mund ta gjejmë?” E unë përnjëherë i përgjigjem: ju nuk mund ta gjeni Atë dhe nuk mund ta kërkoni – sepse ju nuk e njihni Atë. Si mund ta njihni ju se ai është Zoti? Ju nuk e njihni Atë. Si mund ta kërkoni? Si mund ta zgjedhni rrugën? Ju nuk e njihni Atë. Si do ta dini se ku e ka shtëpinë, se ku e ka fronin? Jo, ju nuk mundeni, nuk mund ta kërkoni hyjninë. Por edhe nuk keni nevojë sepse hyjnia gjithmonë është afër jush, përbrenda jush. Çdoherë kur ju ia lejoni, Ai ju kërkon, Ai ju gjenë juve.
Zoti është në kërkimin tuaj. Zoti gjithmonë ju ka kërkuar. Kurrfarë kërkimi nga ana juaj nuk nevoitet. Kërkoni, dhe do të gaboni. Mos kërkoni. Thjesht qëndroni pasiv dhe vigjilent kështu kurdoherë që Ai të vije ju jeni të hapur.
Shumë herë Ai ka ardhur dhe ka trokitur ne derën tuaj, por ju shumë shpejtë keni fjetur – madje edhe kur e keni dëgjuar trokitjen, ju këtë e keni interpretuar në mënyrën tuaj. Ju mendoni: kjo mund të jetë vetëm erë më e fortë dhe më e shpejtë e cila fryen. Apo mendoni: është ndonjë i panjohur i cili troket e ai vetë do të largohet; nuk kam nevojë ta prishë gjumin tim.
Interpretimet e juaja janë armiqët e juaj, e ju me të vërtetë jeni interpretues të mëdhenjë. Çafrëdo që të ndodhë, ju përnjëherë e interpretoni atë; mendja juaj fillon të funksionojë dhe ta gdhend atë, dhe ju në mënyrë imediate e ndryshoni atë. Ju e ngjyrosni atë; ju i jepni kuptime të ndryshme të cilat kurrë s’i ka pasur. Ju e projektoni vetveten në të. Ju e shkatërroni atë.
Realitetit nuk i duhet kurrfarë interpretimi. Të vërtetës nuk i duhet kurrfarë mendimi rreth saj. Dhe pikërisht për këtë të gjitha filozofitë janë të rreme. Ato janë të kufizuara, asnjë filozofi nuk mund të jetë e vërtetë. Filozofët grinden, ata luftojnë për ta dëshuar se filozofia e tyre është e vërtetë. Filozofia është vetëm mendim, racionalizim; filozofia është interpretim faktesh.
Religjioni thotë: Ajo që është, lejoj le të ngjanë. Krejt çka ti mund të bësh është të thuash “të lutem, mos trazo”. Vetëm lejo që ajo të ndodhë. Vetëm qëndroni vigjilent dhe pasiv atëherë më nuk keni nevojë me ardhë tek unë, unë do të vij tek ju. Shumë herë unë kam ardhur tek ju…gjithmonë kur keni qenë të qetë. Kjo nuk është teori: shumica prej jush e ka përjetuar këtë eksperiencë, por ju edhe këtë e keni interpretuar.
Njerëzit vijnë tek unë dhe më thonë: “Sot në mëngjes, derisa kam medituar, befas të kam ndier, por unë kam menduar se kjo mund të jetë projektim i mendjes sime.” Apo thonë kështu: “Mbrëm befas e kam ndier prezencën tënde, kam qenë i zgjuar, e mandje kam menduar se dikush ka kaluar, apo era është futur në dhomë dhe ka lëkundur perdet, apo ndoshta edhe macja ka kaluar.”
Kështu që qfarëdo që t’ju them, shumica prej jush veq e ka ndier – për këtë arsye po flas për këtë; përndryshe, nuk do të kisha folur.
Mos e interpretoni. Kur e ndjeni prezencën, lejoni që kjo të ngjajë. Nëse e lejoni që kjo të ngjajë, ajo do të materializohet shumë e më shumë. Ka mundësi që unë të jem atje, aq real sa jam edhe këtu, nganjëherë shumë më real se që jam tash këtu – sepse kjo varet nga ju se sa i lejoni realitetit të të ngjajë. Dhe për pyetjet e juaja do të ketë përgjigje.
Bëhuni më meditativ dhe atëherë do të jeni më afër meje. Njëherë kur të bëheni plotësisht meditativ, ju bëheni unë. Atëherë s’do të ketë dallime.
Edhe një gjë: sa më meditativ që bëheni, më pak do të pyetni. Pyetjet do të bijnë. Pyetjet i përkasin gjendjes jo-meditative të mendjes. Nga kjo gjendje e cila është jo-meditative burojnë pyetjet shumë e më shumë. Nëse në një pyetje përgjigjesh, dhjetë tjera do ta zënë vendin e saj.
Mendja është forcë e madhe për krijimin e pyetjeve. Ajo është kreatore e pyetjeve. Ju jepni përgjigje, e mendja kërcen përnjëherë me dhjetë pyetje tjera të krijuara. Kur ju jeni meditativ, gjithnjë e më pak do të ketë pyetje.
Kjo do t’ju duket paradoksale, por është e vërtetë, unë po ju them: kur ka pyetje, nuk do të ketë përgjigje; kur nuk ka pyetje, përgjigjja është aty. përgjigjja vjen atëherë kur ju nuk pytni. Gjendja e mos parashtrimit të pyetjeve do t’ju ngjajë përmes meditimit.
Dhe mos mendoni se ka aq përgjigje sa ka pyetje. Jo, është vetëm një përgjigje. Pyetje ka me miliona, e përgjigje vetëm një. Sëmundje ka me miliona, por ilaq vetëm një. Vetëm një, dhe krejt zgjidhen. Por kjo një nuk mund t’ju ngjaj sepse ju nuk e lejoni t’ju ndodhë.
Ju aq shumë keni frikë të lejoni t’ju ngjaj ÇFARËDO ÇOFTË. Kjo duhet të mësohet. Kjo është e vetmja disciplinë të cilën kërkojë që ta bëni: ta humbni frikën, ta kapërceni frikën tuaj, dhe t’i lejoni gjërave të ngjajnë.
Lumi rrjedhë; mos e shtyni! Kjo nuk ka nevojë, sepse ai rrjedh vetvetiu. Ju vetëm pritni në breg e ai le të rrjedhë. Nëse jeni mjaft të guximshëm, kërceni në lum dhe rrjedhni me të. Mos notoni, sepse noti nënkupton përpjekje – vetëm lundroni.
Natyrisht, atëherë nuk mund ta synoni asnjë cak, sepse caku juaj nuk mund të përputhet me cakun e lumit – atëherë do të ndjeni frustrim. Ju mund t’i synoni caqet nëse notoni, luftoni. Ju mund të notoni edhe rrjedhës tatpjetë, dhe atëherë do të jetë luftë e madhe. E kur luftoni, egoja juaj forcohet, ju ndiheni të gjallëruar kur jeni përkundrejt rrjedhës. Por kjo gjallëri është momentale; heret a vone ju do të lodheni. Heret a vone ju do të jeni të vdekur, dhe lumi do t’ju merr.
Në brigjet e Gangut, fshatarët i sjellin të vdekurit e tyre, dhe Gangu i merr. Por kur ju jeni të vdekur, noti juaj është i kotë; të vdekur, ju mund të rrjedhni me lumin, por ai lundrim nuk ka kurrfarë kuptimi, se ju jeni të vdekur – më nuk jeni. E unë dua të gjallë t’ju hedhë në Gang.
Nëse mund të lundroni të gjallë, të vetëdijshëm, plotësisht të zgjuar, ju do të bëheni lum. Dhe kudo që të mbërri lumi do të jetë fat, do të jetë cak. Dhe atëherë ju nuk do të brengoseni se ku do të mbërrini. Në çdo çast, lundrimi bëhet ekstazë më e madhe; çdo moment bëhet rrjedhë më e madhe, më shumë e gjallëruar, bëhet cak, atëherë çdo çast bëhet cak. Çasti bëhet përjetësi.
Po, ju duhet totalisht ta pasoni Mjeshtrin. Do të ketë momente kur nuk do të mund ta konsultoni fizikisht. Heret a vonë, Mjeshtri do të zhduket nga trupi. Atëherë edhe çdo mundësi e konsultimit fizik do të zhduket. Për këtë arsye është më mirë të harmonizoheni me të shpirtërisht, se përndryshe do të qani kur ai do ta braktis botën materiale.
Trupi im mund të zhduket në çdo çast! Edhe kështu nuk kam arsye të ta bartë edhe më tej – unë e barti për ju. Nëse nuk harmonizoheni me jo-prezencën time fizike, heret a vone do të jeni shumë të pikëlluar dhe depresiv. E atëherë do të jetë shumë, shumë vështir të harmonizoheni me mua.
Për këtë arsye unë gjithnjë e më shumë po e refuzoj kontaktin tim fizik me ju – vetëm t’ju zgjoj dhe t’ju shpjegoj se duhet jo-fizikisht të harmonizohemi. E ju mund të harmonizoheni. Kjo fare nuk është e vështirë. Bëhuni më meditativ dhe e tëra do t’ju ngjaj spontanisht.


Nga origjinali përktheu: Valdet FETAHU